Ik was onlangs te gast op de podcast Tweespraak, waar ik samen met actrice Machteld Timmermans een aantal bijzondere levensvragen voorgeschoteld kreeg.

Eén van de vragen was welke gewoonte ik graag zou veranderen.

Ik heb de voorbije jaren al talloze gewoonten veranderd in mijn zelfzorg project. Dus veel keuze was er niet meer... Wat ik momenteel aan het aanpakken ben, is iets wat ook wel 'de wet van Parkinson' wordt genoemd: “Work expands so as to fill the time available for its completion.” Of: hoe meer tijd er beschikbaar is voor het werken aan een bepaalde taak, hoe meer tijd je zal gebruiken. Zeker als je last hebt van perfectionisme. Dan vul je je beschikbare tijd wellicht met het blijven sleutelen aan pietluttige details.

Wat ik nu doe is de tijd om aan een taak te werken bewust gaan begrenzen, bijvoorbeeld 1 uur om informatie te verzamelen, een voormiddag om een interview voor te bereiden, 3 dagen om een artikel te schrijven.

Andere tips voor perfectionisten:

• Beslis welke taken echt belangrijk zijn om je perfectionisme op los te laten en welke niet.
• Als je niet kan beginnen aan een opdracht omdat je het te goed wil doen, doe het dan eerst eens nonchalant of om te oefenen. Door die instelling daalt je stresslevel en heb je toegang tot al je kennis.
• Gebruik de afdaaltechniek. Bepaal bij elke activiteit wat het doel ervan is en wat dan minimaal nodig is om dat doel te halen. Dat wordt de nieuwe norm. Stel jezelf dan de vraag: ‘Doe ik meer dan nodig is om het doel te bereiken?’ Als je meer doet dan het minimum, vraag je dan af wat de ‘meer’-waarde is van je perfectionistische aanpak voor dat doel. Het doel van een etentje met vrienden bij je thuis bijvoorbeeld is gezellig samen zijn. Wat doe je allemaal? Ramen wassen, grasmaaien, schoonmaken, een vijfgangendiner zelf voorbereiden…? Hebben die activiteiten een meerwaarde voor het doel? Neen? Laat ze dan weg en ga terug naar de essentie. Je hoeft zelfs niet per se zelf te koken, tenzij het doel van je etentje het evalueren van je kookkunsten is natuurlijk (of misschien is koken voor jou net een energiegever – laat je dan maar eens goed gaan).
• Mensen vervallen ook vaker in perfectionistisch gedrag wanneer de verwachtingen over het eindresultaat niet duidelijk zijn. Omdat ze niet weten wat er verwacht wordt, weten ze ook niet wanneer het goed genoeg is en is het dus moeilijk om te stoppen met sleutelen aan details. Bij sommigen leidt dat zelfs tot uitstelgedrag. Omdat ze onzeker zijn over wat verwacht wordt, lukt het hen niet om in beweging te komen. The perfect gets in the way of getting things done. Een oplossing daarvoor kan zijn dat je de verwachtingen van de ander bevraagt, dat je helder krijgt aan welke minimale eisen je werk moet voldoen. Wat zijn de minimale criteria om te slagen? Hoe moet het eindresultaat eruitzien (bv. hoe lang moet dit verslag zijn)?
• Bevraag ook andere verwachtingen in plaats van ze vanuit je eigen strenge normen in te vullen. Gebruik de NIVEA-techniek: Niet Invullen Voor Een Ander. Ga er niet zomaar van uit dat je weet wat de ander verwacht, maar bevraag het. Wat heb je nodig van mij? Wanneer verwacht je een antwoord? Wat verwacht je precies? Moet je bijvoorbeeld onmiddellijk op een mail antwoorden en in het weekend werken? Moet je babbelen met je vriendin in de auto of bij de kapper?

Wat ga jij eens uitproberen?