Als je neurodivergent bent (bv. bij hoogsensitiviteit of AD(H)D) dan is de kans groot dat je als kind best wel wat opmerkingen en kritiek te verduren hebt gekregen: zit stil, let op, doe verder, babbel niet zoveel, je kan beter, je doet niet genoeg je best, je bent te stil, te luid, te druk, te dromerig, te intens, te gevoelig, te complex, te … (vul maar aan).

Door al die opmerkingen kreeg je mogelijk het gevoel dat er iets mis is met jou, dat je niet goed genoeg bent, dat je niet voldoet aan de verwachtingen. Je voelde je misschien dom en onbegrepen. Je bent jezelf misschien gaan zien als een stout, lastig of ongewenst kind. Misschien werd je zelfs gekleineerd of voor schut gezet door de leerkracht.

Het maakt dat je jezelf niet durft te zijn, je het gevoel hebt dat je een masker moet opzetten om geaccepteerd te worden, waardoor je je anders voordoet dan je bent (‘masking’) en je in die toneelrol constant bevestiging gaat zoeken bij anderen. Dat kan leiden tot afwijzingsgevoeligheid (= de extreme angst om afgewezen te worden), pleasen en ongezond perfectionisme.

Omdat het een patroon is dat je als kind hebt geleerd, zit het diepgeworteld in je systeem en vraagt het ook diep werk om dit te doorbreken. Een belangrijke schakel daarbij is om op zoek te gaan naar het kindstuk in jezelf dat afgewezen werd voor wie hij/zij was. Het kind dat niet gezien werd in zijn talenten, dat niet gehoord werd in zijn behoeften en stukken van zichzelf moest wegsteken om aandacht te krijgen en graag gezien te worden. Als volwassene kan je ‘je kleine ik’ of ‘innerlijk kind’ met terugwerkende kracht geven wat het nodig had en zo je oude wonden helen. Dan zal je de kracht voelen en je jezelf de toestemming kunnen geven om te worden wie je echt bent.