Dat is de vraag die bij iemand met afwijzingsgevoeligheid voortdurend op de achtergrond speelt in de interactie met anderen. Afwijzingsgevoeligheid of rejection sensitivity is de extreme angst om afgewezen te worden, om er niet bij te horen, om niet leuk gevonden te worden, om negatief of onvolledig beoordeeld te worden, niet goed genoeg te zijn, niet te voldoen aan de verwachtingen, om teleur te stellen, of om door de mand te vallen. De belangrijkste oorzaken hiervan zijn dat je als kind vaak hebt gehoord dat je niet goed genoeg was of dat je niet gezien/gehoord werd in je behoeften (bv. aan steun, begrip of onvoorwaardelijke acceptatie). Als gevolg van deze ervaringen ben je je gaan aanpassen aan wat anderen van jou verwachten. Je bent je behoeften gaan negeren en je zo gaan gedragen dat je wel liefde en aandacht kreeg (en straf kon vermijden). Wanneer je neurodivergent bent (bv. bij AD(H)D of hoogsensitiviteit) loop je hier een groter risico op omdat je behoeften en manier van denke

Als je neurodivergent bent (bv. bij hoogsensitiviteit of AD(H)D) dan is de kans groot dat je als kind best wel wat opmerkingen en kritiek te verduren hebt gekregen: zit stil, let op, doe verder, babbel niet zoveel, je kan beter, je doet niet genoeg je best, je bent te stil, te luid, te druk, te dromerig, te intens, te gevoelig, te complex, te … (vul maar aan). Door al die opmerkingen kreeg je mogelijk het gevoel dat er iets mis is met jou, dat je niet goed genoeg bent, dat je niet voldoet aan de verwachtingen. Je voelde je misschien dom en onbegrepen. Je bent jezelf misschien gaan zien als een stout, lastig of ongewenst kind. Misschien werd je zelfs gekleineerd of voor schut gezet door de leerkracht. Het maakt dat je jezelf niet durft te zijn, je het gevoel hebt dat je een masker moet opzetten om geaccepteerd te worden, waardoor je je anders voordoet dan je bent (‘masking’) en je in die toneelrol constant bevestiging gaat zoeken bij anderen. Dat kan leiden tot afwijzingsgevoeligheid (=

Verwarring In de klinische praktijk is er nog heel wat verwarring tussen hoogsensitiviteit en autisme. Ik krijg dan ook heel vaak de vraag van professionals hoe ze deze van elkaar kunnen onderscheiden. Dat is belangrijk omdat beide profielen een andere breinhandleiding hebben en dus andere tools nodig hebben (bv. om chronische stress te verminderen - er zijn namelijk andere stressoren en uitdagingen). Verhelderen Na maandenlang diepgaand brainstormen met mijn geweldige collega-experten Esther Bergsma (Nederlands expert hoogsensitiviteit) en Peter Vermeulen (Belgische expert autisme) hebben we onze visie op de mogelijke overeenkomsten en verschillen tussen beide op papier gezet. Onze visie is gestoeld op theoretische kennis, recente wetenschappelijke onderzoeken, eigen ervaring, klinische expertise in het begeleiden van cliënten en de mening/ervaringen van ervaringsdeskundigen waarmee we dagelijks in contact komen - zowel op vlak van hoogsensitiviteit als van autisme. We hebben elk van

Als je hoogsensitief bent, ben je gevoeliger voor de dosis prikkels die je lichaam nodig heeft om optimaal geactiveerd te zijn. Daardoor kan je sneller overprikkeld maar ook onderprikkeld geraken. We kunnen zelf ons activatieniveau regelen door te leren spelen met de gas en de rem van ons stress-systeem. Voor HSP dus absoluut een onmisbare tool om de prikkeldosis correct af te stemmen en beter om te gaan met over- en onderprikkeling. Hoe je dat doet leg ik uit in dit artikel. Verschillende stresslevels Stress is een reactie van je lichaam op prikkels. Dat betekent dat hoe meer prikkels en/of hoe intenser de prikkels, hoe meer het stresssysteem in ons lichaam geactiveerd wordt. Er worden dan stresshormonen vrijgegeven en het gaspedaal van je zenuwstelstel zet al je organen aan tot extra actie. Zo wordt er energie gemobiliseerd en kan je correct op de prikkels reageren. Om dit visueel te maken, ontwikkelde ik de stresslevel-curve met 6 stresslevels die bepaald worden door het niveau van